Kayıp kişilik Yeşim

Galiba sevgi aptallaştırıyor insanı! Şükür aptallık uykumdan uyanıverdim. Uyandıran değerlilerin arasında olunca acı veriyor ama olsun birilerinin uyandırması gerekiyordu!!!
Bir mağmurluk haliydi ama serzenişi hala hissiyat dünyamda asılı ipinde kuruyacağı, zihnimin odalarında yer bulamayıp silineceği (ki umarım) günü bekliyor...
_ "Nesin sen ki,bu tripler niye yine başladın! Ne sanıyorsun sen kendini."
_ Allaha şükür hiçbir şey olmadığımın farkındayım, beni gözünde büyüten sensin!!!
_"Artık büyütmüyorum, hatta senden miğdem bulanıyor."
_ Tamam öyle olsun, çiz üstümü bir kalemle çünkü artık ablan yok senin,unut!
Bunlar hararetli bir kavganın son sözleri... Öncekilerini söylemeye dilim varmıyor.
Yokum uzunca bir zaman. Aramayın sormayın.Kayıp Yeşim'i bulmaya gidiyorum.Belki o bana ne olduğumu söyler...
Artık bu başı boş ruhun bir ete kemiğe bürünmesi gerek!
Ben beni bulmaya gitmekte!!!



(Umarım bu labirentin bir sonu vardır, birde hediyesi... )