Sessizliği dinliyorum, sessizliğimi... İçimdeki sessizlik beni ürkütüyor oysa çevremde her gün hayat yenileniyor, içine düşen taşın sesini kendi gürültüsüne katıp çağlamaya devam eden bir nehir gibi! Annem, babam ellerini eteklerini çekmedi ama ben çıplak hissediyorum, ayaklarım küçülüyor bu hayat karşısında çok çelimsizim bu ilk adımlar... düşecekmiş gibi!

Sessizlik dinlenir mi?

Mezun olmakla iyi mi yaptım??

Öğrencilik sen ne büyük nimetmişsin, herşeye karşı bir kalkan! Büyümek istemedim ben ya masumiyetimi kaybedersem!!!