Hayat bundan mı ibaret bilmiyorum. yani insanın kendini "yinelemesi" , bildiğim bir tek şey varsa oda duyguların değişmediğidir! Büyüyoruz ve ya düşerse diye başımızdan ayrılmayan annelerimiz artık yalnız kalmamız gerektiğini düşünüyor. Acılarımız aynı acı, yalnızlığımız aynı...

Kendimi "yinelemek" istedim sadece;

Dekorsuz sahnemin yırtık perdesi...
Saç telinden halatlarla bağlanmışım sana...
Ya düşersem?

seni koruduğum kanatlarıma...


aşağıda çok güzel bir sohbet var körpecik beyinlerin valsi çalınıyor kulaklarıma gitmeliyim, dinlemeliyim ve bazı yerlerine müdahale etmeliyim