Unutmak istemedim...

Dolabımı toplarken bir kağıt ilişti gözüme, atmaya kıyamadım anlaşılan uzun zaman atmaya kıyamamışım. Güzel duygularla yazdığım bir kağıt tekrar yaşamak istediğim şeyleri hatırlatan... Bu bir web günlüğüyse ve benim günlüğümse bu kağıtta burada değer kazanmalı diye düşündüm...

Gerçek kopuş birkaç saat sonra yüzlerini bir daha hiç görmeyeceğin insanlarla geçirdiğin acı dolu dakikalar mıydı yoksa onu bir daha hiç görememekten korkmak mı? Daha ayrılık vaktine haftalar olduğunu düşündüğün ve birtek kelimeye dahi ihtiyaç duymadığın anlar ayrılıkmışta haberin yokmuş...
Bir dershane sınıfında tesadüfen bir araya gelmiş insan yığını... Onlara alışmak, isimlerini ezberlemek, düşünce sistemlerinin şifrelerini kırmak, hergün biraz daha derinden, hergün biraz daha kıvrımlı yollarında kaybolmak hatta içlerinden birinin büyüsünde yok olmak!... Sonsuzluk kavramının bir insan nûtfesinden başka birşey olmadığını anlamak, parçalara ayrılmak, bitmek, tükenmek, en uzak ihtimallerin aslında hiçte uzak olmaması.... Sonun sonsuzluğunda var olmak ta ki o güzel meleğe hoşgeldin diyene kadar!
Varım varlığını istemeyerek unutacağım insanlar; ama sizin için var olduğumu bilmek ne mümkün!

17.06.04/ 18:30/Adapazarı