Eski Bir Dostluğun Anısına...

Benim ona duyduğum "Kardelen Etkisi" gibi birşeydi galiba...
Onunki ise toz tanesinden farksız. Alabildiğine aşağılayıcı, alabildiğine yalnız!
Dedim ya KARDELEN ETKİSİ; Bütün mânânın bembeyaz bir örtü altında uykuya daldığı vakit; O narinliğine inat kendince sonsuz olan beyazlığı (gönlümü) deşip geçen uzuvet! Yerle göğün beyazlığının birleştiği o mükemmel tablonun tek canlılığı olduğunu kanıtlamak için koskoca vadide yalnız dahi kalmayı göze alan kudret!
En az sevgim kadar çelimsiz;
En az gönlüm kadar narin;
En az benliğim kadar cesur;
En az hissettiğim kadar yalnız...
Alabildiğine güçlü, alabildiğine kırılgan.
Elin değecek olsa toz olup giderdi ama nedense hep bakışların değdi, onlar ezip geçti. Keşke meramımı hiç anlatmasaydım. Eminim şuan daha az acı çekiyor olurdum. Her sabah uyandığımda görememekten korktuğum, o buz gibi havada saçtığın sıcaklığı alamamaktan donduğum çiçek! Sırf bu yüzden hergün senden vazgeçerken bir diğer gün renginle büyülenmekten çok yoruldum.



"Bunları okumanı ne kadar çok isterdim. Ama biz birbirimize bu kadar zıtken vereceğin tepkide o kadar çok korkuturdu beni! Sevdiğin herşeyi sevdim ama sen benim sevdiklerimi bırak gönlümün sesine bile kulak vermedin. Umarım bunları okuduğun zaman çok geç bir zaman olmaz ve verdiğin tepkiyi bu gözlerimle görürüm."

Bir türlü kazanamadığım DOSTUM'A

" Tüm mücadeleme rağmen karın üzerinde durmayı başaramadım!!!..."

yesim/Adapazarı /21.05.2004/14:25