ben bir prizmayım, hayatsa yansıttığım renklerden ibaret...

yeşilim huzurdur benim,

morum hüzün,

beyazımda çocuk masumiyetimi görürsün,

siyahımda en derin matemimi,

toz pembedir seni bekleyişim, engin maviliklerdir bana gelişin...

ben bir prizmayım doğru açıyla bakarsan renk kartelamın tonları amaden olur...

bakmasını bilirsen dünya rengarenk olur....

yıllar önce birilerine söylenen bu sözler yeniden zuhur buldu birden, başka yüklemlerle...

hayat ne garip!